Son 3 gündür, bugüne kadar yaptıklarımı sorgulamaya karar verdim. Bu sorgulamaları yaparken, Google Gemini ve ChatGPT gibi AI’lere “gerçekçi ve şeffaf ol” diyerek komutlarla konuları didiklemeye başladım. Didiklediğim her konuda şu gerçeği fark ettim, masabaşı işlerin sürdürülebilir olmadığını ve Türkiyede sanat temelli işlerin tutması için, bir yerlerde dayının olması gerektiği gerçeği ile sertçe çarpıştığımı gördüm.

Açıkçası, bu yüzden rotayı farklı yerlere çevirmez isem, kazanacağım para 10₺ bile olmayacak. Bu yüzden bu korku beni uyandırdığı gibi, tam anlamıyla tam bir soğuk duş aldırdı diyebilirim. O duş meselesinden sonra, Türkçe içerikle bir yere yürünemeyeceğini gördüm. Yakın zamanda, Endonezce öğreneceğim. Onu öğrenince en kötü ihtimalle Türkçe içerik yazmayı bile kesebilirim. Çünkü, kimse OKUMUYOR. Eee o zaman ne diye yazıyorsun? Sana ne la? Sen karışmasana bana.

Akiyoka Dil Projesi

Endonezce dilinin çok mantıklı olduğunu gördüğümde ve az maruz kalınca öğrenilme gerçeğine çarpınca, ben ne yapıyorum ya moduna girdim. Bu yüzden o dile yatırım yapmaktansa, oturup Endonezce‘ye abanmayı seçtim. Oluşturduğum dilin fonetik zorlamasını kaldırmayı da düşündüm ama o zamanda o dilden bir farkı kalmadığını sezgisel bir şekilde fark ettim.

Dil projesi iptal edildiği gibi sitesi de iptal edildi. Fikirlerim güzel ama beyhude bir çaba olduğunu biliyordum. Yine de bir umut beslemiştim. O umuda tutunmayı denediğimde sert duvara tosladım. Bu dil geliştirilmeyecek ve tamamen yok edildi. Üzgünüm, artık değişmem gerekiyor. Değişim demek sancılı olmak zorunda. Adı üzerinde değişim. Siteden de onunla alakalı içerikleri sildim. Boşuna arama, bulamazsın.

Türkçe Müzik

Girişte dediğim gibi Türkiyede sanat temelli işlerin tutması için, bir yerlerde dayının olması gerektiği gerçeğini acı bir şekilde gördüm. Şarkı yapmadan, görünce daha da sinir bozuyor. Hatta o gerçeği Mustafa Cihat‘ın Spotify’daki toplam dinlenmesine ve son şarkının dinlenme sayısına bakınca, yıkıldım. O yıkılmamdan dolayı ciddi bir şekilde şok oldum.

Şarkı söyleyeceğim, sadece söyleyeceğim şarkının dili değişecek. Çünkü aynı araştırmayı öğrenmeye çalıştığım dil için yapınca, asıl şoku o zaman ve araştırınca en az 200 Milyon nüfusu olan bir ülke olduğunu gördüm. İkinci şokta arkasından geldi, müslüman ve genç kitlesi yüksek olan bir ülke olduğu gerçeğini görünce. Onca yılımı [/japonca-korece-masali/] üzerine gömdüm ve bugün bu diller için o yazı yazmaya değmediğini gördüm. Türkçe kanalı gün içinde imha edeceğim.

Şarkıları o ülkenin stiline uyacak, kurallara göre oynayacağım. Bu kuralları deşmeden, hayal dünyamı insanlara sunmayı deneyeceğim. Bu sefer gerçekten ürettiğim müziklerin karşılığını görmek istiyorum. Ayrıca Türkçe YT kanalı tamamen silinir. Yerine Endonezce kanal gelir. Türkçe kanal açar mıyım, inan bilmiyorum. Artık emeklerimin heba olmasını istemiyorum.

Tür konusuna gelince, inan daha bilmiyorum. Pop türünde şarkı söylemeyi seviyorum. Muhtemelen oradan yürürüm, baktım tatmin olamadım. Ya şu mükemmeliyetçilik tuzağı bir dur be. Ne diyordum, hah. Oranın ilahi kültürünü ve dünyasına atlamayı bile denerim.

Bu Blog

İnan bu kafamı karıştıran asıl terane. Bilmiyorum, bir yanım sil şundan kurtul. Bir yanım Endonezce sitesiyle ortak yürüt diyor.

Sil diyen yanım, bugüne kadar açtığın sitelerin hiçbiri tutmadığı gerçeğiyle yüzleştirdiğini söylüyor. Beynimse, o yanıma hak verirken kalbim yapma diyor. Beni ikilime sokuyor, ikilemden nefret ederim. Elimde olsa tüm gemileri yakmak istiyorum. Bu dursun şimdilik, o dili öğrenince kararımı açıklarım, tabii o zamana bunu unutmazsam.

Diğer yanımsa, hibrit ilerle diyor. Her içeriği Türkçe yapma diyor. Kalbim ya sevilirse derken, beynim, sevilse çoktan sevilir idi diyor. Benim teorimse şu, “ya hiç, ya hep” modunda kalıyor.

Bu gemiyi yakarsam, o zaman boşa bu temayı seçmiş olacağım. Bir de yapmaya cesaret edemediğim şeyde şu, bu tema çoklu dil destekliyor. İçerikleri iki dilde yazsam, o zaman bana da ağır bir zaman yükü giriyor. Bilemedim.

Biten Blog Serileri

Sitemde artık Proje Anlatıyorum serisi tamamen bitti. Artık yeni bir seri yazmayacağım. Bu serideki içerikler güzeldi ama artık, odağımı oyunmuş, programmış gibi şeylerle harcamak istemiyorum. Yazmayı sevmediğimden değil, yazdıklarımın çöp olmasından bezdim. Yazılar durabilir, şimdilik bir zararı yok.

Bitirirken

Eski bir oyun geliştiricisi olarak gençlere tek bir tavsiye; geleceği olmayan şeylere sevgi beslemeyin.